(بلبل پریشان)

ای بلبل پریشان ازمن شدی گریزان

ازگلشن و گلستان دل کنده ای چه آسان

سرمایه ی امیدم بودی به نا امیدی

لب تشنه ی سرابم آبی رسان ز باران

آیینه ی صداقت بودی تو در رفاقت

ای یاد تو گــرامی در بزم خیل یاران

دل خسته ی خزانم افرده جسم وجانم

گریم چو ابر غمگین در فصل نو بهاران

گنجینه ی مرادی در رنج و بی پناهی

از من نرو به غفلت باز آ به جمع خوبان

دروصف توچه گویم خوشتر به خلق و خویت

دُرگران تو بودی در جمع یادگاران

گم گشته ی طریقم در ظلمت و سیاهی

ای ماه شب زحسنت نوری دگر بتابان

در بند عشق خامم بشکن قفس به لطفی

کین جان کنم رهایی از قید و بند رندان

زاهد بلای جان شد این فکر خام سرکش

چون بوالهوس به عشقی دامن زده شتابان

(شعراز:زاهد)